Lieve, gekke Harry…

In 2002 zag ik een foto van Harry en ikwas op slag verkocht. Zwaar verwaarloosd was hij binnengebracht bijkattenopvang De Kladderkatjes. Daar werd hij goed verzorgd en werdenwij geschikt bevonden als Harry’s nieuwe personeel. Hij was toenwaarschijnlijk een jaar of drie.

Nog voor hij naar ons verhuisde werdduidelijk dat hij een hartkwaal had en dat zijn tandvlees chronischontstoken was. We hoopten dat hij nog een gelukkig jaartje bij onszou hebben voordat zijn hartje het op zou geven.

Met zijn hartje bleek het gelukkig welmee te vallen. Wel werd duidelijk dat hij ook chronische niesziektehad en dat hij niet zo goed kon springen. Vermoedelijk was zijnbekken ooit gebroken geweest. Na een paar jaar werd verder ontdektdat zijn nieren ook niet goed meer werkten.

Desondanks was hij altijd de baas overde andere katten die bij ons woonden. Naar ons toe was hij lief,knuffelig en hij was graag in onze buurt. Hij was echt een kat die’onder je velletje’ kroop.

Hoewel hij bij ons niet naar buitenmocht, probeerde hij jarenlang nog telkens om toch te ontsnappen.Soms lukte hem dat, want hij was razendsnel. Gelukkig was hij eenmaalbuiten meestal zo verrukt over een lekker luchtje, dat ik hem altijdzo weer kon pakken. Af en toe mocht hij aan een tuigje mee de tuin inen dat vond hij geweldig.

Diverse keren viel hij enorm af endacht ik dat zijn tijd gekomen was. Maar telkens kwam hij er weerbovenop. De laatste maanden werd wel duidelijk dat hij achteruitging, hij kon steeds slechter springen en kon bijna niet meer zonderhulp op de bank komen. Toch vond hij altijd een manier, desnoods metbehulp van zijn scherpe nagels en diverse opstapjes, om toch overalte komen waar hij zijn wilde. Hij was een vechtertje, hield langervol dan iemand voor mogelijk had gehouden.

Gisteravond, toen ik Tommy naar bedbracht, hoorde ik een gebonk en gekrijs op de overloop. Ik dacht dater twee katten aan het vechten waren. Het lawaai verplaatste zichnaar de badkamer en toen ik ging kijken, trof ik Harry aan onderaande krabpaal. Zijn achterpoten waren verlamd, hij liet alles lopen enhij krijste van de pijn. Hij was volledig overstuur en toen hij meaankeek, wist ik dat dit het einde was.

We zijn naar de dierenarts gegaan.Harry heeft nog één keer de buitenlucht geroken, waar hij altijd zogek op was. Hij leek het aan te voelen, want ondanks zijn pijn enangst werd hij even wat rustiger en keek nieuwsgierig rond, alleluchtjes opsnuivend.

Zelfs tot op het laatst bleef hij eenvechter. Drie injecties waren er nodig om hem in slaap te krijgen,nog eens twee om zijn hartje te laten stoppen. Ik moest lachen enhuilen tegelijk, het was Harry ten voeten uit.

En nu is het stil in huis…