Tommyheeft gisteren pappa geholpen. Eerst de auto's wassen: geweldig!Doet-ie het liefst twee keer per dag!
Endaarna badkamertegels voegen. Dat 'vindt pappa niet een leuk klusje!Maar Tommy wel!'.

Tussende bedrijven door kijkt hij graag 'Tjuubtjuubfilmpjes'. En als hijnaar bed moet, zegt hij dat hij 'eerst nog eventjes met de LEGO moetspelen'…
Eenmaalin bed moet ik vaak nog een paar keer naar beneden lopen omdat 'degatenboor ook wil slapen'  of 'de pop ook moe is'. Daarna ga iknaar beneden en hoor ik na vijf minuten voetjes op de overloop…Gelukkig kruipt hij na verloop van tijd ook weer zelf in bed.
'sMiddags overigens niet altijd. Dan is hij 'niet moe', weigert teslapen en een half uur nadat ik naar beneden ben gegaan wordt het danverdacht stil boven… ligt hij languit op de overloop te slapen!

Geweldig,deze leeftijd! Maar wel heel vermoeiend… voor mamma dan!

Vanmorgeneven hard gelachen hier!
VanwegeTommy's 'sloopgedrag' als hij los rondloopt op de bovenverdiepinghebben we deze week her en der sloten aangebracht op diverse deuren.
Vanmorgenging ik hem ophalen en ontspon zich het volgende gesprek:
"Mamma?Tommy kan niet slaapkamerdeur openkrijgen!"
"Onee, jongen? Dat kan wel kloppen, ja!"
"Tommykan ook niet badkamerdeur openkrijgen!"
"Datgeloof ik meteen, ja!"
"EnTommy kan ook niet klerenkast openkrijgen!"
"Inderdaad,en dat was ook de bedoeling! Mamma was het een beetje zat om steedsjouw rommel op te moeten ruimen, dus we hebben de deuren op slotgedaan."
"Hmm….ook niet leuk!"

Hijhad dus afgelopen week onder meer de badkamer 'gepoetst' (waarbij eentube tandpasta en een halve fles appeltjesbadschuim nodig waren),pappa's toch niet voldoende verstopte reistas op de slaapkameruitgepakt (ik betrapte hem toen hij zich zat te 'scheren' met eenheus scheermesje!) en meerdere keren zijn kledingkast vollediguitgepakt. En dan heb ik het er nog niet over dat hij het hor uit hetraam had gesloopt, het raam wijd open had geduwd en vervolgens op devensterbank ging staan…  

Tommyheeft vanochtend ontdekt waarom mamma steeds zei dat hijniet zijn vinger in zijn keel moest steken… tot zover ons leukePaasontbijt!

Tommy's creativiteit ontwaakt en wat doe je dan? De ouderslaapkamer opendoen na je middagslaapje, mamma'snachtkastje opentrekken, ontdekken dat daar verpakte condooms en eenschaar in liggen…  
Datvan die schaar wist ik niet, die condooms was ik trouwens ookhelemaal vergeten, ik kom zelf nooit meer in dat nachtkastje want wegebruiken al niets meer sinds Tommy twee maanden is. Gelukkig wasTommy zelf niet beschadigd!

Tommyheeft de geneugten van het slapen bij mamma ontdekt… Vorige weekwerd hij 's avonds laat wakker door – denk ik – een nachtmerrie. Hetwas kwart voor twaalf en hij wilde niet meer gaan slapen, dus heb ikhem in ons bed gelegd (Jan was toch niet thuis, die zat in China). Wehebben allebei heerlijk de hele nacht geslapen. En nu komt hij elkeochtend vroeg naar de slaapkamer om nog even 'bij pappa's knuffel(=kussen) te slapen'! Sterker nog, vannacht stond hij om half drievoor mijn bed! En tja, wat doe je dan? En zo schattig: hij kruipt dan in zijn slaap helemaal tegen meaan, en als ik met mijn rug naar hem toe lig, gaat hij zachtjes mijnharen aaien…

Hijkan zich nu helemaal zelf uitkleden (tenminste, als hij een vestjeals trui aanheeft) en doet dat dan ook vijf of zes keer per dag. Datis buiten de verschoningen om. Hij gaat dan samen met de pop op debank liggen 'slapen'. Of hij gaat 'een plasje doen', waarbij hij metluier en al op een emmertje gaat zitten. Als het straks wat warmeris, mag hij in zijn blote billen rond gaan lopen, ik denk dat hij dansnel zindelijk is. Hij toont nu echt interesse sinds een week of tweeen ik weet ook wel waarom: Fleur, zijn vriendinnetje op dekinderopvang is sinds korte tijd zindelijk! Die twee zijn al zekereen jaar dikke vrienden, hoewel Fleur ruim 5 maanden ouder is. Opvrijdag zijn ze allebei op de kinderopvang en dan spelen ze de heledag met elkaar. En als ze naar huis gaan, geven ze elkaar kusjes!

Lieve, gekke Harry…

In 2002 zag ik een foto van Harry en ikwas op slag verkocht. Zwaar verwaarloosd was hij binnengebracht bijkattenopvang De Kladderkatjes. Daar werd hij goed verzorgd en werdenwij geschikt bevonden als Harry’s nieuwe personeel. Hij was toenwaarschijnlijk een jaar of drie.

Nog voor hij naar ons verhuisde werdduidelijk dat hij een hartkwaal had en dat zijn tandvlees chronischontstoken was. We hoopten dat hij nog een gelukkig jaartje bij onszou hebben voordat zijn hartje het op zou geven.

Met zijn hartje bleek het gelukkig welmee te vallen. Wel werd duidelijk dat hij ook chronische niesziektehad en dat hij niet zo goed kon springen. Vermoedelijk was zijnbekken ooit gebroken geweest. Na een paar jaar werd verder ontdektdat zijn nieren ook niet goed meer werkten.

Desondanks was hij altijd de baas overde andere katten die bij ons woonden. Naar ons toe was hij lief,knuffelig en hij was graag in onze buurt. Hij was echt een kat die’onder je velletje’ kroop.

Hoewel hij bij ons niet naar buitenmocht, probeerde hij jarenlang nog telkens om toch te ontsnappen.Soms lukte hem dat, want hij was razendsnel. Gelukkig was hij eenmaalbuiten meestal zo verrukt over een lekker luchtje, dat ik hem altijdzo weer kon pakken. Af en toe mocht hij aan een tuigje mee de tuin inen dat vond hij geweldig.

Diverse keren viel hij enorm af endacht ik dat zijn tijd gekomen was. Maar telkens kwam hij er weerbovenop. De laatste maanden werd wel duidelijk dat hij achteruitging, hij kon steeds slechter springen en kon bijna niet meer zonderhulp op de bank komen. Toch vond hij altijd een manier, desnoods metbehulp van zijn scherpe nagels en diverse opstapjes, om toch overalte komen waar hij zijn wilde. Hij was een vechtertje, hield langervol dan iemand voor mogelijk had gehouden.

Gisteravond, toen ik Tommy naar bedbracht, hoorde ik een gebonk en gekrijs op de overloop. Ik dacht dater twee katten aan het vechten waren. Het lawaai verplaatste zichnaar de badkamer en toen ik ging kijken, trof ik Harry aan onderaande krabpaal. Zijn achterpoten waren verlamd, hij liet alles lopen enhij krijste van de pijn. Hij was volledig overstuur en toen hij meaankeek, wist ik dat dit het einde was.

We zijn naar de dierenarts gegaan.Harry heeft nog één keer de buitenlucht geroken, waar hij altijd zogek op was. Hij leek het aan te voelen, want ondanks zijn pijn enangst werd hij even wat rustiger en keek nieuwsgierig rond, alleluchtjes opsnuivend.

Zelfs tot op het laatst bleef hij eenvechter. Drie injecties waren er nodig om hem in slaap te krijgen,nog eens twee om zijn hartje te laten stoppen. Ik moest lachen enhuilen tegelijk, het was Harry ten voeten uit.

En nu is het stil in huis…

Ik heb het de laatste tijd zo druk met van alles, dat ik amper meer aan webloggen toe kom. Ik werk drie dagen, ga vanaf november tijdelijk vier dagen werken. Ik heb dan tijdelijk vier verschillende functies (!), dus moet goed mijn best doen om alles uit elkaar te houden.

Mijn man zit tegenwoordig het grootste deel van de maand voor zijn werk in het buitenland. De meeste weekends is hij wel thuis en dan is het vooral voor Tommy feest. Want pappa èn mamma thuis, dat is toch wel heel fijn! Hij is er nu wel aan gewend dat pappa niet alle dagen thuis is, in het begin was dat erg wennen. Maar nu vraagt hij: “Pappa thuis?” “Nee, pappa moet werken,” zeg ik dan. En dat snapt hij helemaal: “Pappa centjes ‘dienen! Voor hapjes voor Tommy!” En na enig nadenken: “Pappa ook hapjes ‘koken’!”

Maar ik ben dus een groot deel van de tijd ‘single mom’. Gelukkig gaat me dat goed af, al zeg ik het zelf. Het is wel heel druk. Tijdens mijn werkdagen gaat Tommy naar de kinderopvang, die op mijn werkadres zit, of heeft hij thuis oma als oppas. Afspraken moet ik zo plannen dat Tommy mee kan (ik heb buiten mijn schoonmoeder, die een dag in de week oppast, eigenlijk geen oppasmogelijkheden). Huishoudelijk werk (ja, ik kan mijn huishouden weer helemaal zelf doen gelukkig) doe ik ‘s morgens, als Tommy nog slaapt of net wakker is en op zijn kamertje speelt, en ‘s middags als hij een middagslaapje doet. Tijdens het eten koken staat Tommy op zijn stoeltje naast het aanrecht mee te kijken en als hij dat volhoudt, kan hij over twee jaar zelf koken! Boodschappen doen we samen en als ik twee keer in de week ga sporten, kan hij mee, want daar is (gratis) kinderopvang. ‘Gelukkig’ heb ik vrijwel geen sociaal leven, want daar zou ik weinig tijd voor hebben…

Tegen de tijd dat Tommy ‘s avonds in bed ligt, meestal zo rond 21 uur, ben ik blij dat ik kan zitten! Dan ben ik elke avond nog wel een uurtje (of twee) bezig met mijn mail doornemen (ben lid van een drukke mailinglijst met als thema ‘consuminderen’ en krijg daarnaast veel mail vanwege mijn vrijwilligerswerk, zoals het bestuur van Stichting B12 Tekort en HmnH. Ook klik ik betaalde mailtjes, om een extraatje te verdienen, en vul ik om dezelfde reden geregeld enquêtes in). Soms kijk ik tv (toch zeker een avond per week), ik lees graag en probeer elke week een paar uurtjes een computerspel te spelen (Sims, Settlers of iets dergelijks).

Dan heb ik ook nog vier katten, die de nodige aandacht vragen. Eigenlijk heb ik, zeker doordeweeks, niet eens tijd om mijn man te missen! En als hij wel thuis is, kost dat, op een andere manier, ook weer extra tijd. Je moet steeds omschakelen. Als hij er niet is, hoef ik alleen met Tommy rekening te houden en die laat zich nog makkelijk sturen. Het huis is dan makkelijk netjes te houden, Tommy gooit wel al zijn speelgoed over de vloer, maar dat is snel genoeg weer opgeruimd. Als mijn man thuis is, blijft er van alles slingeren: een lege koffiekop bij de pc, de broodplank en het gebruikte mes blijven op het aanrecht liggen, zijn tassen staan overal in de weg, er komt een grote berg wasgoed te voorschijn (bij voorkeur net als ik alle was weggewerkt dacht te hebben, zucht). Mannen! Maar ja, hij zit de hele week in een hotel waar alles achter hem wordt opgeruimd en waar hij met niemand rekening hoeft te houden. Thuis komen is dan echt even omschakelen!

De andere kant is er gelukkig natuurlijk ook: ook eens met een volwassene kunnen praten, lekker geknuffeld worden, hem horen snurken als hij weer eens ‘voetbal kijkt’ op de bank, ‘s nachts in bed een warm lichaam tegen je aan voelen… En dat is dan wel heel fijn. Eigenlijk is dit wel goed voor onze relatie, je wordt er zo wel aan herinnerd dat je elkaar niet als ‘gewoon’ beschouwt. Ik red me prima zonder hem, maar ben gewoon heel blij als hij er wel is. En da’s niet zo verkeerd na 16 jaar huwelijk!

Qua gezondheid gaat het prima met me. Mijn waardes zijn goed, op het randje van te hoog maar daar functioneer ik juist goed op. Wel ben ik weer gaan roken, maar dat heeft weer als voordeel dat ik zowaar langzaam afval (zeker in combinatie met het sporten). Van ruim 116 kilo een half jaar geleden ben ik nu 108 kilo en het zakt langzaam verder. Wie weet kom ik toch nog eens een keer onder de 100 kilo?

Al met al gaat het dus prima met me! Ik zou alleen wel wat meer tijd kunnen gebruiken… maar ja, wie niet?

Natuurlijk is het een wonderkind. Vindt niet elke ouder dat van zijn kind? En terecht natuurlijk!

Toch weet Tommy me geregeld versteld te doen staan.

“Mamma, tisie (televisie) kijken?”

“Nee, schat, mamma gaat eerst de boodschappen opbergen.” Ik pak de scanner (ik scan alle boodschappen voor marktonderzoek) en Tommy holt naar de keuken, opent het juiste keukenkastje en geeft mij het bij de scanner horende codeboek aan.

“Apoe (alsjeblieft) mamma!”

“Mamma, broodje eten?”

“Mamma gaat patatjes maken, hoe lijkt je dat?”

“Mmmm, tatjes lekker!” Waarop hij naar de keuken loopt, in een kastje duikt en er met twee flessen mayonaise weer uitkomt.

“Apoe mamma!”

Na het eten brengt hij keurig netjes zijn vuile bordje naar de keuken. Twee weken geleden zette hij het dan in de servieskast, maar ik heb hem uitgelegd dat het bordje eerst gewassen moet worden. Dus nu zet hij het in de vaatwasser. (Ook als daar schone vaat in zit, maar dát is nog een beetje moeilijk…)

Een maand of twee geleden waren we op een BBQ bij een oud-werkgever van Jan. Jans ex-collega was daar ook met vriendin en zoon Dani. Dani is precies twaalf weken jonger dan Tommy, maar dat verschil merk je amper.

Als toetje kregen de kinderen ijs in een bekertje dat eruit zag als een monstertje. De lege bekertjes namen we mee naar huis.

Deze week speelde Tommy met dat bekertje en hield er een heel verhaal bij. Ik spitste mijn oren, want had hij het nu echt over Dani? Toen ze samen speelden, kon hij Dani’s naam niet eens goed uitspreken!

Maar jawel, hij zei het echt goed!

“Dani boem! Au! Dani neusje poetsen!”

En inderdaad, op een gegeven moment tijdens die BBQ viel Dani een tand door zijn lip, dus zijn mamma ging met Dani naar binnen om het bloeden te stelpen. Tommy en ik gingen mee om te helpen. Blijkbaar had het grote indruk op Tommy gemaakt.

Een dag later:

“Tommy Dani pelen (spelen)!”

“Wil je met Dani spelen?”

“Ja!”

“Dan moeten we een eind in de auto gaan rijden, want Dani woont heel ver weg, en dan kun je met Dani spelen. Vind je dat een leuk idee?”

Even nadenken, dan:

“Nee. Dáni auto rijen, Tommy pelen!” Ofwel, laat Dani maar hier komen…

Geef toe: een béétje geweldig is hij toch wel? Vooral als je bedenkt dat hij nog twee moet worden…

Al van klein kind af aan was duidelijk dat ik niet zoveel energie had als andere kinderen. De dagen dat ik gymles had, waren extra zwaar voor mij. Vanaf mijn 12^e kreeg ik dan ook vrijstelling van de gymlessen.

Vanaf mijn 24^e werd ik langzaam steeds wat zwaarder. Niet dat ik meer at, integendeel. Maar gezond eten vookwam niet dat de weegschaal elk jaar een paar kilo meer aan ging geven. Meer bewegen was echter geen optie: van vijftig meter hardlopen moest ik al drie dagen bijkomen en ook een rustige wandeling van een uurtje stond garant voor een paar dagen uitputting.

Toen ik bijna drieëndertig was, werd duidelijk dat ik – vermoedelijk al van kind af aan – schildklierpatiënt was. Mijn schildklier werkt te traag. Bovendien bleek dat ik een opnamestoornis van vitamine B12 heb. Beide ziektes samen waren verantwoordelijk voor mijn gebrek aan energie, mijn gewichtstoename en die waslijst van andere klachten die ik in de loop der tijd steeds erger ondervond.

Vanaf dat moment kreeg ik vitamine B12 injecties en ik ging schildklierhormoon gebruiken. Langzaam knapte ik op, maar het duurde enkele jaren voordat ik kon zeggen dat ik duidelijk herstel merkte. Het was natuurlijk ook moeilijk in te schatten voor mij, want waarschijnlijk ben ik mijn hele leven nooit echt gezond geweest. En dan weet je niet hoe dat voelt, dus neem je gauw genoegen met minder dan 100%.

Ik voelde me uiteindelijk weer zo goed, dat ik een zwangerschap aandurfde. Voordat ik wist dat ik ziek was, had ik besloten dat ik dat niet zag zitten. Ik kon in die tijd amper mijn werk, huishouden en relatie aan. Maar dankzij de medicijnen ontdekte ik hoe het was om je jonger dan 80 te voelen en ja, ik wilde toch wel graag kinderen hebben…

Het wonder geschiedde: ik werd ondanks mijn leeftijd en ziektegeschiedenis zwanger en kreeg een gezonde baby: Tommy. Dat niet alleen, ik kwam prima door de zwangerschap en de bevalling heen (uiteraard stond ik wel onder medisch toezicht) en was twee weken na de bevalling alweer volledig op de been!

Had ik een paar jaar eerder nog zo opgezien tegen een druk leven met een kindje erbij, nu ging het me allemaal prima af. Ik bleek vrijwel moeiteloos werk (drie dagen per week), huishouden, relatie, vrijwilligerswerk (tien uur per week) en het opvoeden van een ondernemende Tommy aan te kunnen. Ik heb zelfs een half jaar lang vier dagen per week gewerkt!

Een paar maanden geleden heb ik de stoute schoenen aangetroken en me ingeschreven bij een fitnesscentrum. Mijn belangrijkste doel was conditie opbouwen (ik moet wel een peuter bij kunnen houden!), maar als dat ook wat gewichtsverlies met zich meebrengt, is dat natuurlijk mooi meegenomen. Tenslotte heb ik nog steeds zo’n veertig kilo te veel aan mijn lijf.

Tot mijn grote verrassing vind ik sporten leuk! Mijn conditie is helemaal niet zo slecht als ik dacht en ik merk voor het eerst van mijn leven, dat het waar is wat iedereen zegt. Van sporten krijg je inderdaad meer energie! Dat had ik nog nooit aan den lijve ondervonden, en nu geniet ik er van!

De sportschool waar ik heen ga heeft ook een kinderopvangmogelijkheid. Dat was voor mij een vereiste, want als Jan in het buitenland zit, wil ik ook kunnen sporten. Tommy vindt het daar echter niet zo leuk. Niet dat de opvang niet leuk is, maar hij kan vanuit de opvangruimte mamma wel zien sporten, maar hij mag niet naar haar toe en dat vindt hij niet leuk!

Onlangs haalde ik hem ’s morgens uit bed. Tijdens het aankleden nam ik de plannen voor de dag met hem door:

“We gaan zo meteen wat eten en drinken, en dan gaan we in de auto rijden, en dan gaat Tommy met de andere kindjes spelen en dan gaat mamma sporten!”

Waarop hij een schattig bibberlipje kreeg en protesteerde: “Mamma nee sporte!”

Ik smolt.

Maar helaas voor Tommy… mamma gaat wèl sporten! Ik heb nog een jaar of dertig in te halen…